از کسی نمي پرسند چه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید
از عادات انسانیش نمی پرسند
از خویشتنش نمی پرسند
زمانی
به ناگاه
باید با آن رودرروی در آید
تاب آورد
بپذیرد
وداع را
درد مرگ را
فرو ریختن را...
تا دیگر بار
بتواند که برخیزد
" مارگوت بيكل "
این روزها که می گذرد
شادم
این روزها که می گذرد
شادم که می گذرد
این روزها
شادم که می گذرد...
* من چه می دانستم دل هرکس دل نیست...
"زمان آبستن حوادث است"
امیدوارم (یعنی نه که همین طوری امیدوار باشم... دارم سعی می کنم به شدت ایمان داشته باشم که:) حوادث سال ۸۷ خوش یمن و زیبا و پر از هیجانات مثبت و سفر و عشق و شور و همه صفت های خوب دنیا باشه.
تو این روزای تعطیل کار خاصی نکردم...
ای بابا... این وسط دارم دو سه خطی رو هی می نویسم و هی پاک می کنم 
یه جورایی حس می کنم انگار ناشکریه اگه یه ذره بخوام بنالم و درددل کنم... به طرز "ناخوشایند" و "آرامش از بین ببری" به قدرت کلمات معتقد شدم... خب شاید حق هم داشته باشم. همچین دو سه باری خدا زده پس کله م که می ترسم هر حرفی رو بزنم...
هیچی خلاصه... نه درسی خوندیم نه سفری رفتیم... فقط نزدیک سیصد مرتبه ای تا آخر جاده شاندیز و زشک رفتیم و برگشتیم و یه روز هم در طبیعت قره سو (کلات) همراه چند دوست عزیز از زندگی به تمامی لذت بردیم...
پیش بینی می کردم که همه کتاب ها دست نخورده باقی بمونه ولی به خودم قول داده بودم که حداقل زبان تخصصی 
که نزدیک دویست صفحه ترجمه محضه رو یه بلایی سرش بیارم که اون هم به برکت وجود استرس 
ها و نگرانی 
های هفته اول و سرخوشی 
و بی خیالی 
و جینگولک بازی 
های هفته دوم کلن کنسل شد...
کی بود می گفت آدم بعد از تعطیلات دچار یأس فلسفی میشه؟!؟... خیلی راست میگفت 
چقدر خوشم نمی یاد از روز اول کاری در سال جدید که مجبوری با همه همکارا (حتی اونایی که می خوای سر به تنشون نباشه) محترمانه احوالپرسی کنی و با کلمات ثقیل و متین سال نو رو تبریک بگی و یه لبخند مصنوعی تحویل بدی و تحویل بگیری
. آخر کاری نزدیک بود یه برگه برزگ بردارم و روش بنویسیم: " خانم ها و آقایان محترم... باشه... سال نو مبارک. من اعصاب ندارم قاطی ام لطفا نزدیک نشوید. 
"
حالا همتون می گین چه دختر عنق و بی حوصله ای... خب... راست میگین 
* یه معذرت خواهی وحشتناک به یه دوست خیلی محترم و عزیزم بدهکارم ... بابت "خل بازی ها" و "نمی دونم اسمش رو چی بذارم کارای" خودم ... اینقدر بزرگواری که ازت خجالت می کشم... ببخشید... ولی قول میدم "آدم" بشم ...
** " وقتي كلمات نارسا هستند به حركت نياز است. شالوده تمام رقص ها چيزي عميق در درون شماست "
مارتا گراهام
چگونه خاک نفس می کشد؟...
بیندیشیم...
شکوه رستن اینک
" طلوع فروردین "
گداخت آن همه برف
دمید این همه گل
شکفت این همه رنگ...
زمین به ما آموخت
ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم
که پای پس نکشیم
که پای پس نکشیم...
مگر کم از خاکیم
مگر کم از خاکیم...
نفس کشید زمین
ما چرا نفس نکشیم
ما چرا نفس نکشیم
ما چرا نفس نکشیم؟....
"فریدون مشیری"
* سال نو همه دوستان مبارک . امیدوارم سال خوبی در پیش داشته باشید همگی تون...
حضور هيچكس در زندگي ما
اتفاقي نيست
خداوند در هر حضور جادويي نهان كرده است
براي كمال ما
خوش آن روز كه دريابيم جادوي حضور يكديگر را...
با تشكر و قدرداني فراوان از دو دوست عزيز پروانه نازنين و 17 گرامي كه من رو به بازي آهنگ ها دعوت كردند بازي را مي آغازيم...
خب... من كلي به دردسر افتادم تا بتونم از بين آهنگ هايي كه كيفور ميشم از شنيدنشون، به تبعيت از پروانه ۷ تا رو انتخاب كنم...
حالا اگر هم بيشتر شد به نفع شما
۱- گوشه آسموووووووووووووون پر رنگين كمووووووووون من مثل تاريكي تو مثل مهتاااااااااااب
اگه باد از سر زلف تو نگذره.... من مي رم گم ميشم تو جنگل يااااااااااااااااااد
گل گلدون من ماه ايووووون من ... از تو تنها شدم چو ماهي از آب
"سيمين غانم" ... با شنيدن اين آهنگ پرواز مي كنم. در هر حالت و هر مكاني كه باشم...
۲- اگه مديون تو باشم... اگه از تو باشه جونم... قدر اون لحظه نداره... كه منو دادي نشونم...
ياور هميشه مومن... تو برو سفر سلامت... غم من نخور كه...
"داريوش" فوق العاده ست... بدون هيچ توضيح اضافه اي...
۵/۲- مثل يك پلنگ زخمي پره وحشت نگاهم... ميميرم اما هنوزم دنبال يه جون پناهم
نبايد مثل يه سايه زير پاها زنده باشيم... مثل چتر خورشيد بايد روي برج دنيا واشيم
"داريوش" ملودي خاص اين آهنگ رو بيشتر از شعرش دوست دارم. حس غريبي به آدم ميده...
۳- بارون از ابرا سبك تر مي پره... هركسي سر به سوي خودش داره
مثل لاك پشت تو خودم قايم شدم... ديگه هيچكس دلمو نمي بره
ديگه دل با كسي نيست... ديگه فريادرسي نيست... آسمون ابري شده... ديگه خار و خسي نيست...
"فريدون فروغي" آروم مي شدم با شنيدنش...
۴- بوي عيدي... بوي توپ... بوي كاغذ رنگي... بوي تند ماهي دودي وسط سفره نو... بوي ياس جانماز كهنه مادربزرگ...
با ايناااااااااا زمستونو سر مي كنم... با اينااااااا خستگيمو در مي كنم
"فرهاد" هرموقع اين آهنگ رو مي شنوم حس مي كنم خيلي وقته از مرگم مي گذره و از يه دنياي ديگه دارم به اين دنيا و آدماش نگاه مي كنم...
۵- آهنگ هاي "پل"... "ماه پيشوني"... "غايب هميشه حاضر"... "تو اون كوه بلندي" و...
"گوگوش" دنياي خاطره ها...
۶- سخته دل كندن از اين... شهر و دلبستگي هاش... موندن از خونه جدا... با همه خستگي ها...
همسفر تنها نرو...
"ستار" ياد يه روزاي خاصي مي افتم... دلگير و ...
۷- تو از چرخش يك رقص ... تو خلوت شبانه... يا از متن يه تصوير... لوند و دلبرانه
"بيژن مرتضوي" خداييش با هيچ آهنگي به اندازه اين آهنگ تو عمرم نرقصيدم... ملودي زيباي اين آهنگ به آدم اجازه ميده كه هر مدلي كه دلت مي خواد و اراده مي كني برقصي... يه هو به خودت مي ياي و مي بيني وسط جمعيت داري كله ملق (؟؟!!!!) مي زني
و حالا آهنگ هاي
۱- مگه مطمئني كه مي ياد كروات به من... كه اينقد گير دادي كروات بزن؟؟؟!!!!! 
"رپر آرمين"
۲- واسه نونه واسه نونه ... تا به كاراش تو بخندي....
تعجب مي كنم از "اصفهاني" با اين انتخابش...
۳- عاشق منه... دوست داره منو... با چشاش ميگه... دوست داره منو...
"فتانه خانوم"
۴- مدرسه دافي ها .... از "رپر ساسي مانكن"
۵- آسم و پاسم... ولي عاشقونه ... "افشين" (شكلك موردنظر پيدا نشد)
۶- تمامي آهنگ هاي جناب "داود بهبودي"
۷- تمامي آهنگ هاي خانم "ناهيد"...
و اينجانب نيز به رسم ديرينه از دوستان زير دعوت به عمل مي آورم...
استاد بزرگوار و بسيار عزيز و فوق العاده سخت گيرم 
آقاي حيدري ... دوست نازنينيم مرمر جان 
كه اين روزا كمي گرفته ست... نسرين مهربون و صبور...دوست خوبم حميد ... آسمان ابري نازنين... كيمياي هستي ... و آریابد عزیز و عاصی از جاده سانتیاگو...
* حس متفاوتي دارم اين روزا... حالم خوبه...
فرت و فرت از كائنات و جهان هستي طلب هيجان مي كنيم...
زرت و زرت از تكرار هرروزه و كمبود تنوع مي ناليم...
يه هو تقي به توقي مي خوره و يه هيجان درست و حسابي سر راهت سبز ميشه...
بعد احساس مي كني تبديل به يه پر كاه شدي درگير در يه گردباد بزرگ...
گردباد كه ميگم يعني واقعن گردباد...
تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل...
بعد از اين كه كلي به خودت فشار آوردي و غرق تفكر شدي تازه موقع فيوز پروندنه
و تصميم ميگيري خودتو بسپاري به زمان و حوادث
اينجاست كه حس فوق العاده اي بهت دست ميده...
***
خدايا روز و شباتو شكر
***
* شاملو... شاملوی نازنین... با دیدن این عکست دلم بدجور گرفت...
...
آهای خدا یه پیشنهاد...
گاهی طاقت بنده هات رو هم درنظر بگیری بد نیست...
می فهمی چی میگم؟!...
* نه... هنوز اینقدر ضعیف نشدم که هر اتفاقی رو بندازم به پای خدا و دار و دستش...
* این روزا در نوسانم... نوسانات شدید...
*...
در محفل عزای آینه ها
و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ
و این غروب بارور شده از دانش سکوت
چگونه می شود به آن کسی که می رود اینسان
صبور...
سنگین...
سرگردان...
فرمان ایست داد.
چگونه می شود به مرد گفت که زنده نیست
او هیچوقت زنده نبوده است... !
چه كسم من؟ چه كسم من؟ كه بسي وسوسه مندم
گه از آن سوي كشندم گه از ايـــن سوي كشنــدم
نفسي آتـــش ســوزان نفسي سيـــل گريــزان
ز چه اصلـم ز چه فصلم به چه بازار خرندم؟
نفـــسي همره مــاهـم نفـــسي مـــست الهــــم
نفـــسي يوسف چاهـــــم نفسي جمله گزنــدم
نفسي رهــزن و غـــولم نفسي تــند و ملـــولم
نفسي زين دو بــــرونم كه بر آن بام بلنــــــدم
عجيب به سرم زده بنويسم ولي اينقدر اين ذهن تيكه پاره ست كه هيچ جور نميشه جمع ش كرد.
حس مي كنم غرق شدم . لاي مرجان هاي عميق ترين لايه درياي وجودم گير كردم . هيچي نمي شنوم غير از صداهاي مبهم خودم...
يعني از پراكنده گي ش يه چيزي ميگم يه چيزي مي شنوي...
چه خوب بود اگه میشد مغز رو به یه پرینتر وصل کرد و هرچی هست و نیست رو بدون کم و کاست آورد رو کاغذ (چه فاجعه ای رخ می داد... فکر کن... ) شایدم یه موقع امکانش فراهم شد... خدارو چه دیدی؟!!...
دائم يكي داره تو ذهنم ور مي زنه. تازه اين بهترين حالتشه . گاهي يه نفر تبديل ميشه به دو نفر... سه نفر... ده نفر... و بيشتر... همهمه و داد و بيداد . گاهي به اين نتيجه ميرسم كه فكر كردني كه تحت اراده آدم نباشه حتمن يه واكنش شيميايي طبيعيه بدنه ... ولي خب پس چرا آدم مثلن از گردش خون خسته نميشه ولي تفكر عجيب خسته كننده ست؟ احساس مي كني مغزت باد كرده؟...
چند روزيه حس سنگيني دارم (لغت ديگه اي غير از سنگين به ذهنم نرسيد) فكر مي كنم ذهن و روحم سنگين شده ... هدايت خودم رو مي سپارم به هرچه پيش آيد
" لنگر افکندم.. بادبان برچیدم.. پارو وانهادم.. سکان رها کردم.. اما... خلوت لنگرگاهی نیافتم که در کنارش پهلو گیرم و استواری امن زمین را زیر پای خویش احساس کنم "
(خداروشكر مارگوت بيكل درقيد حيات نيست كه ببينه چه بلايي سر اشعارش مي ياريم... ببخشيد اصلاح مي كنم: مي يارم)
تيريپ ديگه دپ و اين حرفا نيست... گمون كنم زدم به سيم قاطي و پاطي و خل بازي... خب اينم يه مدلشه ديگه . عاقل اندر صفيه نگاه نكن... مي دونم مي فهمي
"اغلب افکارم به کلمات متصل نمیشه و به صورت مه ای باقی می مونه و کم کم اشکال عجیبی به خودش میگیره و آروم آروم محو میشه ..." این عبارت رو از کتاب تهوع قورت دادم.
بار دوميه كه اين كتاب رو مي خونم . دفعه قبل حدود 4 سال پيش با خوندنش اتفاق عجيب ولي نه چندان خوشايندي برام افتاد... اين بار ببينم چي پيش مي ياد
توصيه مي كنم هركي اين كتابو تاحالا نخونده همه جوره فكر خوندنش رو از كله ش بيرون كنه و اصلن و ابدن سراغش نره... چه كااااااااااااااريه؟ اين همه كتاب خوب هست تو دنيا بيكاري بري تهوع از جناب ژان پل سارتر رو بخوني؟ خب اصلن به من چه!!... برو بخون خلاصه از ما گفتن بود... اگر هم قبلن خوندي كه اجرت با...
* برف هم كه اومده... يكي همت كنه بياد كمك کنه سرمو بكنم زير برف بلكه يه چند وقتي از جريانات اطرافم بي خبر بمونم .
خب دیگه وقتی می بینی عرضه نداري و كاري از دستت بر نمي ياد همون بهتر که سرتو بکنی زیر برف... نه... نه.... همون بهتر که بری بمیری...
* بدجور نگرانم این روزا...
